10km. 51 Bieg WESTERPLATTE. GDAŃSK

51 Bieg Westerplatte w Gdańsku jest najstarszym biegiem ulicznym w Polsce.
Czułam prawdziwy zaszczyt, mogąc w nim uczestniczyć.
Niestety, był dla mnie biegiem mało satysfakcjonującym.
Z jednej strony jestem zadowolona, poprawiłam swój czas na 10km o prawie 1 minutę.
Czas netto 00:54:41
Open: 1747/2816
K open 242/ 716
K 40 33/104
A z drugiej strony, jestem okropnie z siebie niezadowolona bo wiem, że "przegrałam" ten bieg już przed startem. Na własne życzenie tylko i wyłącznie w wyniku własnej niefrasobliwości.

Ale od początku.
Bieg rozpoczynał się wprawdzie o godzinie 11 ale  wstać planowałam już o 6.40 żeby na spokojnie zjeść śniadanie, przygotować się i wyjechać z domu o 8.30.
Z zapasem czasu dotrzeć na Plac Węglowy w Gdańsku, przesiąść się na spokojnie do podstawionych tam dla biegaczy autobusów i dojechać  na Westerplatte trochę po 10tej. Żeby się rozejrzeć, rozgrzać i wystartować.

Autobusy na Placu Węglowym czekające na biegaczy. :-)

Niby proste.
Niestety  zaspałam, spanikowałam, w ostatniej chwili zmieniałam plany dojazdowe.
Śniadanie z nerwów i niewyspania zjadam tylko do połowy. Zapomniałam worka na depozyt, więc zdecydowałam się nie brać ze sobą  do autobusu żadnych dodatkowych ubrań poza tym w czym planowałam biec.
Ogólna panika, że nie zdążę zaowocowała tym, że na Westerplatte byłam już nie wiadomo po co chwilę po godzinie 9. Poznałam po drodze i już na miejscu kilkoro biegaczy, ale to choć miłe, nie zmieniało mojej sytuacji. Miałam 2 godziny do startu: za cienko ubrana, niedojedzona, niewyspana i z brakiem koncepcji, co by tu ze sobą zrobić do godziny: 11.12.
Organizatorzy biegu popisali się fantastyczną precyzją. Wszystko było dopięte na ostatni guzik.
Natomiast ja się popisałam skrajnym brakiem organizacji i umiejętności przewidywania czegokolwiek.
Skulona na ławce po daszkiem osłaniającym trochę od wiatru, jakoś dotrwałam do czasu w którym, było sens zacząć rozgrzewkę czyli w końcu przestać trząść się i szczękać zębami z zimna.
Pierwszy raz odrobiłam rozgrzewkę sumiennie, ze wszystkimi zaplanowanymi elementami i nawet rozciąganiem.
Przy okazji spotkałam w tłumie biegaczy znajomych. Bardzo sympatyczną i bardzo usportowioną parę rowerzysto-biegaczy. Pozdrawiam!!! :-)

Trasa 51 Biegu Westerplatte.

Sam start z Westerplatte był dość nijaki. Bieg zaczyna się gdzie indziej niż meta i w związku z tym nie ma kibiców, imprezy, całej tej smakowitej otoczki przedstartowej "biegowego święta", bo całe szoł odbywa się na mecie na Placu Węglowym.
Ot, przyszedł czas to się stłoczyliśmy, coś gdzieś huknęło. Tradycyjnie my "strzały i błyskawice północy" z czasami koło 50-60 minut postaliśmy, postaliśmy, potem doczłapaliśmy do bramy startowej i dopiero mogliśmy zacząć truchtać.

Biegło mi się na początku bardzo dobrze. Porządna rozgrzewka zrobiła swoje. Nie było za dużego ścisku, trasa była wygodna,  nie znałam jej więc biegło mi się  swobodnie bez  obciążenia, że "jeszcze tyle do przebiegnięcia" za to ze sporą ciekawością, którędy będę biec. Dodatkowo bardzo mnie motywował fakt, że cały czas wyprzedzałam współbiegaczy.  Byłam naprawdę dobrej myśli.
Ta sielanka trwała do wodopoju na 5 kilometrze. Złapałam butelkę i chciałam podbiec do znajomej którą wypatrzyłam jak  brała wodę i ... straciłam moc.
Nie byłam zmęczona, zdyszana, nie miałam ciężkich nóg. W dodatku byliśmy na szczycie niewielkiego podbiegu i zrobiło się z górki. Po prostu zebrałam konsekwencje ostatnich 2 tygodni: niedospania, niedojedzenia, niebiegania regularnego i wyjątkowo intensywnego stresu.
Niby wszytko było dobrze, a nie miałam z czego biec.
Tym bardziej bolesne, że na ogół to właśnie na 3-5 km rozkręcam się. Rozbieguję się, wpadam w rytm, samo się biegnie tak przynajmniej do 8km.
Jakoś się ogarnęłam, zmobilizowałam, z trudem ale wróciłam do rytmu biegu. Ale wiedziałam, że swój bieg właśnie przegrałam sama ze sobą.
Na szczęście wbiegliśmy w miasto, gdzie pojawili się kibice. To naprawdę bardzo pomaga i mobilizuje.
Zwyczajnie wstyd jest odpuścić.

Jakoś się kulałam, choć skończyło się harcowanie a zaczęła walka o utrzymanie z grupą.
Ostatni odcinek trasy prowadził po Gdańskim bruku.
Jakby mało było mi nieszczęść, to dodatkowo jakieś 2 km przed metą nieuważnie stąpnęłam na śliski pochyły krawężnik i obsunęła mi się z niego noga, bardzo boleśnie się wykręcając.
Ale wrzasnęłam sobie w duchu kilka razy przy kilku pierwszych krokach kultowe powiedzenie jednego z moich kolarskich ulubieńców Jensa Voigta: "Shut Up Legs!" i podyrdałam jakoś dalej.
Zresztą jak wiadomo każdy ratler ma 4 kończyny dolne, to jedna sprawna mniej, nie robi w tej liczbie większej różnicy.
Mimo tych wszystkich Ratlerzych nieszczęść, zachowałam trochę optymizmu. Jak widać na zdjęciu, wypatrzona i okrzyknięta przez 1/4  część Teamu Bez Kota jakieś 600 m przed metą prezentowałam się całkiem radośnie, co nawet o dziwo zyskało odbicie w tempie końcówki. Ostatnie  +/- 100 metrów zrobiłam z oszałamiającą jak na mnie prędkością koło 4.30.
Oczywiście wolałabym biegać w takim tempie całe 10km jak "normalny człowiek" ale, że to mi nie grozi, no to jak się nie ma co się lubi, to się ma chociaż te ostatnie 100 m.

A na mecie- szoł!
Wspaniale zorganizowana impreza. Masa kibiców, czirliderki, telebim na którym kibice mogli śledzić bieg, występy, konkursy, masa biegaczy upchnięta za metą ciasno jak sardynki w puszcze, dla każdego biegacza medal, woda, izotonik.
Fajna impreza jednym słowem.
Po zdjęciach z mety widać, że przekrój startujących był naprawdę imponujący.
W pierwszej kolejności na metę wjechała  "metalowa husaria" na swoich biegowych maszynach, puszczona ze startu trochę wcześniej .
Pierwsze miejsce w stawce głównej wiadomo- Kenijczyk. Henry Kemboi z czasem: 00:30:16.

Michał Czapiński z BCT TEAM wybiegał 19 miejsce w kategorii Open z czasem 00:33:14 !  Gratulacje!
Za drugim reprezentantem  BCT TEAM Andrzejem Gużem (37:41) gnała jak gazela nieduża blondyneczka w turkusowej koszulce, zwyciężczyni w kategorii kobiet biegu na 5 km "Prześcignę raka 2013"

Biegli też Żwirek, Muchomorek i Szuwarek. Panowie też chyba zaspali, ale w przeciwieństwie do zaspanego Ratlera, dobiegli w dobrych humorach.
Na mecie było tak fajnie, że następnym razem chyba sobie pokibicuję zamiast się wysilać. Tym bardziej, że bieg można sobie pooglądać na telebimie zamontowanym na budynku Opery Bałtyckiej. ;)

Medalik, jedyna wtopa organizatorów jaką zanotowałam. Paskudny jest niewyobrażalnie.

A kot mówi, że dobrze, że został domu pilnować jak zwykle, bo go od samego oglądania zdjęć z biegania nogi bolą i nawet czirliderki mu na to nie pomagają. No może trochę.

 *zdjęcia w tym wpisie: Puchaty ,Ratler

Może morze, może plaża. A może rower.

Jak nie na 2 nogach, to na 2 kołach.

"Chcesz rozśmieszyć Boga? Powiedz mu o swoich planach."

W planach na lato 2013 miałam: biegać, biegać, biegać.
Miałam w planie zabiegać się do upadłego.
I owszem się nabiegałam. Po rehabilitantach z lewą nogą.

Ale już jest lepiej, po prawie 2 miesiącach kulania się na 1 nodze lub w ogóle przerwach w bieganiu, powoli wracam do regularnych biegów.
Noga prawie nie dokucza,"gęsia stopa" ucichła, jakieś drobne pozostałości jeszcze chłodzą głowę, ale chyba już będzie dobrze.
Pierwsze przebieżki odrobione i wczoraj pierwsze długie wybieganie od "samaniepamiętamkiedy" a noga w sumie nic na to.

No i "nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło" jak już przy przysłowiach jestem.
Pierwszym efektem ubocznym biegowej niedyspozycji jest spory komplet dedykownych  specjalnie dla mnie ćwiczeń siłowych. Widzę że działają, bo mimo przerwy w bieganiu czuję że nogi są mocniejsze. I o dziwo, przestałam uderzać kolanem o kolano podczas biegu. CUD! ;-)

Drugi efekt uboczny- przeproszenie się z rowerem. 

Oswoiłam na 2 kółkach trochę nowych ścieżek do biegania, Ścieżek wyjątkowej urody. 

Na niektórych czułam się jak Mary w Tajemniczym Ogrodzie. 

Kilka innych wykluczyłam z powodu tragicznego podłoża.

Nie wiem kto wymyślił, żeby leśne trakty wysypywać takim okropnym tłuczniem jak na 2gim zdjęciu poniżej. Ani po tym chodzić, ani biegać, rowerem też mało komfortowo.

Już widzę swoją minę, jakbym na to okropieństwo wbiegła w Minimusach.

I chyba dzięki obserwacji pulsów z jazdy na rowerze, ułożyłam sobie coś w głowie i w końcu wykonałam wczoraj długie wybieganie z jakimś sensem.
15 km, spokojnym tempem, bez pędzenia i popadania w histerię, że wszyscy biegają szybciej. Bez kaca moralnego na koniec, że "mogłam/powinnam szybciej"
Tętno średnie 155, ciągle za wysoko ale biorąc pod uwagę, że było okropnie duszno i gorąco to nie jest źle bo w chłodniejszej temperaturze pewnie byłoby niżej 150. Następne będzie  lepsze.

Nadmiar wolnego czasu (pobożne życzenia) z powodu niemożliwości trwonienia go na bieganie, zaowocował istnym wytarzaniem się w innych życiowych przyjemnościach. Naczytałam się.  Dzięki wątkowi czytelniczemu na Bieganie.pl sięgnęłam po "Wiele demonów" Pilcha i zostałam olśniona. Uwiódł mnie realizm magiczny Sigły. Zatęskniłam za "Sklepami Cynamonowymi", Marquezem, Bułhakowem, odkopałam z dna półek i odświeżyłam  jednym okiem w międzyczasie "Flet z mandragory" Łysiaka.
Do kompletu powylegiwałam się na plaży.

Gdynia a jak na Bahama ;-), tylko brzozy zamiast palm i raptem 4 km do domu. W klapkach na rowerku da radę.

Nie takie to lato stracone. Tylko urlopu brak.

Truchcikiem bieżę pozdrowić,

Ratlerek

A kot mówi, że on tą kotkę od Łysiaka to zna osobiście. 
Cioteczna siostra, stryja dziadka Łatka z babki Mruczki strony. 
I  oni wszyscy tacy czarno-biali. 
A on jest jak twierdzi, w prostej linii po mieczu, od praprapradziadka Behemota, dlatego czarny bez skazy.

Biorąc pod uwagę skalę żarłoczności tego stworzenia, jestem w stanie w to uwierzyć. :/

A niebiegowo
Na wczorajszym 6 tym etapie Eneco Tour, Maciej Paterski 3ci.

Zd.: s24.pl/Dariusz Krzywański

Ale nie to jest smaczkiem, tylko to w jakim stylu.
Długa ucieczka i cudem uniknięte łykniecie przez peleton tuż, tuż przed samą metą. Dosłownie na ostatnich metrach. Uciekinierzy na metę wjechali z peletonem na tyłkach. Nie wiem jak im się udało, byłam pewna, że już 300 metrów przed metą  nie dadzą rady uniknąć łyknięcia przez peleton.
Dali. Piękne widowisko.

Nie biegasz, poczytaj. Czyli : ile wielbłądów można kupić, za złoty medal olimpijski?

"Ostatni Wyścig" Jeana Hatzfelda, to przerażająca historia, która niestety, naprawdę się wydarzyła.
Nie wiem, czy zachęcam do czytania tej książki. Jest bolesna.

Etiopczyk Ayanleh Makeda wdarł się w świat maratonów przebojem, każdy bieg Ayanleha to spektakularny sukces uwieńczony złotym medalem z Olimpiady w Pekinie.
Gwiazda jego talentu zabłysła olśniewającym blaskiem.
Jak najcudowniejsza kometa.
I jak kometa, nagle zgasła.
Po Olimpiadzie w Pekinie wybuchła afera - we krwi Ayanleha wykryto niedozwoloną substancję. Furosemid, środek moczopędny.
Historia byłaby typowa, gdyby nie jej dalszy przebieg krok po kroku odkrywany przez Jeana Htzfielda.
I gdyby nie to, że jak się okazuje wyjaśnienia padły. Zostało komisji powiedziane skąd  substancja się tam wzięła, kto, kiedy i dlaczego ją podał.
Mimo to Makeda, członek Ishim Club, mieszkający we Francji z żoną i 2 dzieci... znika.
Tak po prostu.
Był, biegał, kochały go tłumy, zdobywał medale, zapraszano go na ekskluzywne rauty.
Jego żona Tirunesh pracowała w paryskiej siedzibie UNESCO.
To dodaje tej historii jeszcze bardziej przerażającego wydźwięku. Bo tę historię poznajemy głównie z opowiadań Tirunesh, która zapłaciła cenę przynajmniej równie wielką jak sam Makeda.
To jest chyba najbardziej wstrząsające. Jej losy. Piekło jakie musiała przejść.
Po prostu znikają z Europy i kompletnie nikogo to nie obchodzi.

Parę lat później, korespondent wojenny Jean Hatzfeld, snując się między okopami kolejnej niekończącej się wojny domowej gdzieś na afrykańskiej pustyni, zauważa znajomą skądś twarz. Twarz żołnierza z kałasznikowem na kolanach. Twarz złotego Olimpijczyka z Pekinu.
Tak zaczyna się ta historia. I to dopiero początek tej potworności.




A biegowo?
Tragedia.
Już nawet nie chce mi się o tym myśleć. Więcej nie biegam niż biegam, a mimo to do biegania ciągle się nie nadaję. Teraz boli mnie kolano.
Mimo że oszczędzałam się jak mogłam w ostatnich tygodniach, nie zwiększałam dystansu, zwolniłam tempo, nie ryzykuję na zbiegach (najczęściej idę po prostu), nie wykonuję ćwiczeń które mogłyby powodować jakieś ryzyko przeciążenia. Zrezygnowałam z przebieżek, podbiegów, skipów, wyskoków. Nie biegam w Minimusach na wszelki wypadek, choć nie czułam żeby mi jakoś szkodziły. Nie biegam po asfalcie. 
Jedyne co mogę zrobić więcej, to po prostu w ogóle przestać biegać.
Nie chce mi się nawet już nic planować, bo bieganie  pod warunkiem nafaszerowania się ibupromem  do niczego nie prowadzi.
Nie wiem jak będzie. Na razie umówiłam się na wizytę u rehabilitantek w RehaSport.
Zobaczę co powiedzą.
I na dokładkę, nawet z kotem w jodze dogadać się nie możemy, który koniec karimaty jest czyj.

Próba przekupstwa w celu wysiudania pańci z karimatki.

Skoro nie działa przekupstwo...

Piechotką pozdrawiam
Ratlerek Kulawiec

Kot nic nie mówi. Zatkało go.
Jakiś pożytek chociaż z kontuzji. :))))
Albo to moja nowa fryzura.:/

I tradycyjnie nie biegowo, bo:  och och i ach ach!!!
Jedzie od trzech dni Tour de France!!!! Setna edycja.
A w nim trzy nasze młode wilczki: Kwiatkowski, Niemiec i Bodnar
Michał Kwiatkowski rozpoczął jazdę w koszulce Mistrza Polski (po wygranej wyścigu ze startu wspólnego w Sobótce). I jedzie... CUDNIE!!!
Wczoraj trzeci po pięknej sprinterskiej walce o włos za Saganem, 7 w klasyfikacji generalnej i pierwszy w młodzieżowej. Zmienił koszulkę biało-czerwoną na białą. :-)
Dziś w klasyfikacji generalnej 4.

"Kwiato"po 2gim etapie. Jeszcze z orzełkiem na koszulce. Zd.Bryn Lennon/Getty Images Europe

A jutro dostanę zawału i podejrzewam że nie będę w tym odosobniona.

Etap jazdy na czas drużynowej (Swoją drogą... nuda. Zawsze przesypiam.)
Ale Omega Pharma-Quick Step dzierży mistrzostwo świata w tej konkurencji.
A jeśli jutro potwierdzą swoje mistrzostwo i wygrają, Michał na kolejny etap założy... żółtą koszulkę lidera wyścigu.

"Jeszcze trochę jazgotania". Nocny Bieg Świętojański.

Jeszcze sobie pojazgoczę, na temat Biegu Świętojańskiego.
Fajny filmik ze startu znalazłam. Jest ich kilka, ale ten najbardziej mi się spodobał.
Widać to morze ludzi wylewające się za linię startu.

W zamieszczonej na maratonypolskie.pl galerii, znalazłam 2 zdjęcia ze sobą.
Fajnie, na ogół raczej się nie załapuję a tu taka gratka na pamiątkę.

Start.

 I tu widać mój problem z łokciami wyższych biegaczy. Tych 2 panów nie mogłam przez jakiś czas wyprzedzić, a ich łokcie rytmicznie migały mi tuż przed nosem.
Się zagapiło jak inni stali w kolejce po wzrost, to się teraz ma takie problemy.

Meta.

 "Nieco" uhetana tym całym bieganiem. :) I jeszcze na dodatek mokra od wody którą na siebie hojnie wylałam dla ochłody.

Ogólnie, to wszystko mi się podoba.
Cały cykl biegów GPX Gdyni jest bardzo dobrze przygotowany i nie ma się czego czepiać.
Bieganie nocą jak się okazało ma swój urok. Byłam do tego nastawiona dość sceptycznie, ale teraz muszę odszczekać - świetny pomysł, świetna impreza, świetnie się biegło, za rok też pobiegnę.
Ale na tą beczkę miodu, muszę  wylać łyżeczkę dziegciu.
Odniosłam wrażenie, że "pojemność" trasy dotarła do punktu krytycznego. Było cholernie ciasno.
Jeśli w przyszłych edycjach zachce się biec jeszcze większej ilości osób, to  coś będą musieli wymyślić. Bo zrobi się naprawde niebezpiecznie. Może puszczać kolejne strefy co kilka minut? Nie wiem, ale skoro widziałam aż 2 upadki biegaczy, to większe zagęszczenie  skumuluje problem.

Toye... Oj. Śmierdzący problem. Tyle w temacie.

Pakiety startowe.
Bardzo mnie ucieszyła koszulka dołączona do pakietu startowego. Do wyboru było kilka kolorów: czerwony, żółty, niebieski, czarny chyba jeszcze biały. Do wyboru rozmiar.  No szał.
Jak jeszcze zobaczyłam wstępnie, że nie jest bawełniana tylko z tkaniny funkcjonalnej, to byłam zdecydowana w niej biec.
Tyle że w domu po rozpakowaniu, wyłonił się drobny problem.
Domniemane S było wielkości chorągwi. :/

Na zdjęciu widać tą "drobną" rozbieżność rozmiarów. Na górze moja biała koszulka, pod spodem czerwone domniemane S rozmiar.
nnawet pomijając fakt, że są jakieś granice trzepactwa ;) nawet w bieganiu i zwyczajnie nie mam ochoty  wyglądać jak mysz w worku, to jeszcze zostają zwykłe względy praktyczne.
Zasadą funkcjonowania materiałów odprowadzajacych pot od ciała, jest ich przyleganie do ciała.
Naprawdę nienawidzę jak mi pot płynie po skórze.
A w takim rozmiarze, mało że opływałabym potem, to jeszcze łopotała jak chorągiew.
Ale już trudno, ścierpiałabym koszulkę trochę przydużą i pot na skórze, ale w tą wszedł mój mąż i nie była obcisła, tylko przykrótka zdeczko. No to bez przesady z tym niby S.
No i  ostatni szczegół, patrzę na metkę a tam co?
"Made in BANGLADESH" (!?)
Bangladesz?! I jeszcze importowana przez jakąś hiszpańską spółkę.
Koszulek w takiej ilości można już chyba szukać u polskich producentów za symbolicznie wyższą- o ile w ogóle wyższą, cenę.
A tak zarobił Bangladesz, zarobiła Hiszpania, wygrał Ukrainiec a zapłacili Polacy.
Yoł!


Pojazgotawszy sobie
truchcikiem pozdrawiam
Ratler

A kot się rozbawił Bangladeszem i opowiada drętwe suchary z brodą dłuższą niż jego ogon.

Wspomnieniowo, zdjęcie ze startu Biegu Europejskiego. Wtedy mi się już wydawało, że jest bardzo ciasno.

Po lewej na środku mniej więcej. Franklina w różowo-zielonej koszulce a Ratler obok macha obiema łapami.

10km, NOCNY BIEG ŚWIĘTOJAŃSKI, 3/4 GPX Gdyni 2013.

Noc Kupały i 4363 osoby w biegu. :-)
O-RA-NY!
Taka kupa ludzi, dobiegła do mety w gdyńskim Nocnym Biegu
Świętojańskim 2013 a wśród nich, dobiegł Świętojański Ratler.

Przyjechałam na start jakieś 40 minut wcześniej eskortowana przez 1/4 część Teamu Bez Kota i od razu po wyjściu z samochodu wpadliśmy w tą cudowną atmosferę "Miasta Które Biega". To jest naprawdę niesamowite przeżycie, zwłaszcza nocą. Bardziej mnie to rusza nawet, niż samo już biegnięcie. Ta atmosfera oczekiwania, wspólnego celu, porozumienia.  Tworzy się jakaś magia.
Tłum ludzi zdążający w jednym kierunku  z tym samym zamiarem. Tłum w biegowych ciuchach, rozmawiający o bieganiu, truchtający w tą i z powrotem, mający 1 cel - pobiec.
Euforia fruwa w powietrzu, gęstsza i szybsza niż tegoroczne stada komarów. Komarom da się uciec, euforia biegania dopada bez względu na tempo.
Przydała mi się ta zaraźliwa euforia, bo  w formie byłam kiepskiej. Po koszmarnym dniu w pracy, wyżebranym nastawianiu kręgosłupa w ostatniej chwili, wymięta psychicznie, wymęczona fizycznie, zwyczajnie senna i wciąż nie w formie w wyniku nękających bóli nóg i krzyża, potrzebowałam trochę motywacji.
W dodatku koleżanka Franklina która przyjechała do Gdyni na bieg, tak się skutecznie zawieruszyła w tłumie biegaczy i kibiców, żeśmy się w końcu nie znalazły.
Szkoda.
Ale mimo wszytko, to był fajny bieg.

Odrobiłam krótką ale nawet jak na mnie solidną rozgrzewkę i czas się zrobił ustawiać na start. Po dojściu do stref... zatkało mnie. Takiego ścisku nie widziałam jeszcze. Ludź przy ludziu, upchnięci jak sardynki w puszce. Trzeba było się dosłownie wpychać w tłum depcąc ludziom po nogach. Nie bardzo  byłam zdecydowana w którą strefę mam wejść-  były z góry poprzydzielane a ja niezbyt uważnie przeczytałam SMSa. A jak się już wepchnęłam i rozejrzałam po numerkach startowych sąsiadów, to dopiero  skojarzyłam że jednak wlazłam nie w swoją strefę tylko jedną dalej. Ale że wepchnęłam się w sam środek, to już mi się nie chciało wyłazić i drugi raz wpychać. Sobie pomyślałam : "a tam, pewnie będą biec moim tempem, najwyżej nie będą mnie wyprzedzać". I to był błąd.
W takim ścisku, dobre ustawienie się to  podejrzewam i z minuta mniej na czasie.
Na drugi raz będę mądrzejsza.
Start tradycyjnie zainicjował wystrzał z ORP Błyskawica równo o 23.59.
Zaczął się Nocny Bieg Świętojański, zaczęła się najdłuższa noc roku  i zaczęła się jego najpiękniejsza pora: lato!

Przed startem. Na pierwszym planie "Słoneczny Patrol" - BCT Team (biało-pomarańczowa koszulka). Nóżki rowerzysty. ;)

I zaczął się młyn. Linię startu przekroczyłam po 2 minutach i 48 sekundach i dosłownie utknęłam w próbującym biegnąć na ostrym zakręcie tłumie.
Początkowe kilkaset metrów to był świński truchcik i dosłowne rozpychanie się na łokcie. Trzeba było uważać żeby nie oberwać przypadkiem łokciem w twarz od wyższych biegaczy, uważać żeby nikt nie nadepnął na nogę, nikomu nie nadepnąć na nogę, nie poplątać się nogami z innymi biegaczami i... zwyczajnie nie dać się wywrócić. Po jakichś 300 metrach widziałam jak doszło do zderzenia biegaczy i ktoś przewrócił się i przeszorował nieprzyjemnie po asfalcie.
Pierwsze kilometry przeleciały mi na przepychaniu się do przodu. Obieganie, slalomowanie, rozpychanie się, od: "uwaga! przepraszam!"  zachrypłam prawie. Od odmachiwania w przeprosinach na  : "ej!, spóźnialska!" wykrzykiwane jak ludziom drogę zabiegałam tuż przed nosem, żeby jakoś się zmieścić po ich wyminięciu, prawie mi ręka odpadła. Był taki tłum, że właściwie nie wiedziałam gdzie jestem, tylko gąszcz ludzi biegnących obok za i przede mną. Urok wzrostu ratlerzego - musiałabym podskoczyć żeby się rozejrzeć i zorientować. A tak, to widziałam tylko asfalt i migające podeszwy współbiegaczy, ich plecy lub przepiękny Świętojański księżyc w pełni.
ASFALT! - nie pamiętam kiedy biegałam po asfalcie, jaki to jest jednak luksus w porównaniu do piachu po kostki i wertepach w lesie! Przyroda przyrodą, liście, świeże powietrze i te rzeczy, ale bieg po asfalcie to jednak TO! Ja chyba jestem niereformowalnym do szpiku kości miejskim szczurem, na wieki wieków amen.

Dopiero  gdzieś na wysokości hali targowej, wbiegłam w grupę biegnącą mniej więcej tym samym tempem co ja.
I mina mi zrzedła, bo właśnie gdzieś tam, wyprzedził mnie tak na oko 90cio letni biegacz.
W pięknym stylu i z przysłowiowym "palcem w nosie".
No cóż...

Ratler Świętojański.  Zd.: Puchaty

Po chwili depresji doszłam jednak do wniosku, że lepiej być wyprzedzoną przez żwawego 90cio latka, niż spędzić taką piękną  noc na siedzeniu na kanapie.
A już całkiem poprawili mi humor cudowni kibice jak zwykle ustawieni na około 4-5 km.  Krzyczący, klaskający. Do tego  bieg umilała mini kapela grająca tam od serca i z uśmiechem. Dzięki, to było naprawdę fajne!!! :-)

Przed Świętojańskim podbiegiem wiernie czekał mój Puchatek, z wodą. W sumie nawet nie chciało mi się pić, ale było mi tak potwornie, przeraźliwie, okropnie gorąco, że postanowiłam wykorzystać wodę do schłodzenia. Oblałam sobie głowę, kark, koszulkę a resztę  wyrzuciłam kulturalnie celując butelką w miejsce pomiędzy kibicami.
Puchatek twierdzi, że nie trafiłam.
To znaczy trafiłam.
W buty kibica.
Sorry.

I na tym etapie zaczęło wyłazić moje ogólne zmęczenie. Niby wbiegłam dobrze Świętojańską (bardzo motywował super doping z chodników!)  bo trzymałam tempo grupy a nawet wyprzedzałam, ale dłużył mi się ten podbieg niemiłosiernie i pod Urzędem Miasta miałam z lekka dość biegania.
W dół  ciężko mi się było rozpędzić, odzywający się gdzieś pod blokadą ibuprofenu ból kolana, straszył  wizją kontuzji i skracał krok. Pozbierałam się na bulwarze, przestałam myśleć o zmęczeniu bo zatchnęło mnie (jak zwykle zresztą nocą) piękno Gdyńskiej linii brzegowej. Światła Miasta z Morza odbijające się na tafli zatoki, dalekie lśnienie Półwyspu Helskiego . Gdynia nocą wygląda jak lśniąca diamentowa kolia rzucona na morski brzeg.

Na finisz trochę zbrakło sił. Coś tam niby wykrzesałam, ale na góra ostatnich 300 metrach zaledwie.
I tuż przed metą miałam nieprzyjemność oglądać kolejną wywrotkę biegacza.  Ktoś tam  się z kimś zaplątał i wystarczyło.
Na metę wpadłam z czasem netto prawie bliźniaczym do tego z Biegu Europejskiego: 00:55:41.

Medalik. :)

 I jestem i nie jestem zadowolona. Głowa mówi, że w tych warunkach i przy takim ogólnym zmęczeniu to czas dobry. Bo wsłuchując się w siebie przed biegiem, szacowałam na  56-7 minut albo i 58.
I to mówiła głowa, na zimno. No ale skoro już pobiegłam, to ambicja chciałaby lepiej. Najlepiej żeby było 54 z ogonkiem więc zgrzyt jest.
Na to odczyty z pulsometru  kwituje, że i tak było dobrze, bo pulsy z biegu jednak mówią o zmęczeniu. Niższe niż w Biegu Europejskim mimo gorąca, a jednak tempo utrzymane. Pulsy w BE oscylowały na poziomie 174/197 , a teraz przy takim samym czasie biegu i duuużo wyższej temepraturze : 170/186. Nie miało serce mocy wchodzić na wyższe obroty. Za mało spania, za dużo stresu.

Tak czy siak, to był fajny bieg.

A kot mówi, że w nocy to się śpi a nie lata jak potłuczona.
I czy pożyczę mu medal, bo dobrze w nim wygląda to by się poprzechadzał po balkonie.

3/4 koła GPX Gdyni 2013.

Nie biegasz? Poczytaj: "Dogonić Kenijczyków"

"Dogonić Kenijczyków" Adharanand Finn.

Takie książki powodują, że przestaję żałować, że nie mogłam biegać tylko musiałam się pocieszać czytając o bieganiu.
Książka jest ... o bieganiu.
Teoretycznie.

"Dogonić Kenijczyków" to  chwytająca za serce historia o pięknej przygodzie i bezwzględnych zasadach świata. Naszego świata: Eurpejczyków, Amerykanów, korporacji.
Finn, na co dzień angielski reporter "Runner's World", były biegacz, zwykły facet z lekką nadwagą i fiołem na punkcie biegania naturalnego, daje się ponieść marzeniu. Pakuje manatki, rodzinę: żonę i 2 małych córeczek i jedzie do Keni spełnić swoje marzenie. Uwolnić się od kontuzji i przygotować do przebiegnięcia  maratonu. W Kenii z Kenijczykami!
Czy mu się uda?  Nie powiem.
Przeczytajcie, bo ta historia ma wiele smaczków i niesie ze sobą sporo wzruszeń.
Skłania do refleksji, niekoniecznie na temat biegania.
Finn osiedla się w Iten, stolicy kenijskiego biegania, żyje obok Kenijczyków, biega z nimi, rozmawia, pyta, podgląda, drąży.
Prowadzi nas przez kenijską codzienność na ile jest to możliwe w wykonaniu obcego - "mzungu".
Codzienność biegaczy wybitnych, średnich oraz zwyczajnie kiepskich. Tych którzy już zaznali sukcesów i tych którzy dopiero do sukcesu dążą.
Pozwala nam zajrzeć do Kenijskich obozów szkoleniowych w których żyją i trenują kenijscy mistrzowie.

 Po prawej, schowany pod czarną bluzą odpoczywa Emmanuel Mutai. Zd.: A.Finn.

Uchyla rąbka  tajemnicy, dlaczego Kenijczycy biegają i... nic więcej poza bieganiem, choć fizyczne warunki mają doskonałe także do innych sportów. Do kolarstwa chociażby.
Pozwala zajrzeć do kenijskiej szkoły, do kenijskich domów, kenijskiego dzieciństwa a momentami chyba nawet do kenijskich marzeń.

 Zd. ze zbiorów A. Finna.

 Bo my marzymy, żeby biegać jak Kenijczycy.
A Kenijczycy marzą, żeby móc biegać.
Dla nas.

Przeczytajcie koniecznie.
Tylko nie płaczcie za bardzo. :)

Kot mówi, że on też czytał i może nawet  pobiegnie jak Kenijczyk. 
I może nawet, stanie się TO już pojutrze.

Zd. ze zbiorów A. Finna.

9 km szczęścia.

No nareszcie!

Po tygodniu biegania z narastającym bólem piszczeli oraz jeszcze większym bólem "niewiadomoczego", bo po prostu obu nóg  od dołu aż do krzyża bolących to tu, to tam - postanowiłam przestać liczyć na cud i zwyczajnie zrobić przerwę.
Z żalem, ze złością, jęcząc, stękając i zatruwając życie  wszytkim w koło a najwięcej swojemu masażyście chiropraktykowi, jakoś wytrwałam tydzień bez biegania.
Czas zapychałam czytaniem, rozciąganiem, wykonywaniem ćwiczeń na SHIN SPLITS (bóle piszczeli - bardzo polecam artykuł z bieganie.pl na ten temat), jedzeniem truskawek ze śmietaną i kwękaniem. 
W akcie desperacji na pociechę odkurzyłam swój stary acz nadal lansiarski rower.
A mój puchaty zajączek odkurzył czym prędzej stare próby przeciągnięcia mnie na dwukołową stronę mocy, nęcąc obietnicami złożenia  mi nowego, fajnego, lekkiego dwukółka, pod warunkiem mojego regularnego jeżdżenia i startu w zawodach MTB.
No ale ja nie mogę, no nie mogę, no nie mam czasu jeździć na rowerach, bo muszę iść pobiegać przecież!

No i W KOŃCU, no w końcu dziś sobie pobiegałam.
Ostrożnie, powolutku, z zaciętym Garminem.
Bydlę się zbuntowało i nic ani nie chciało pokazywać, ani nie zapisało.
A nie, no zapisało- 2 km z przebiegniętych mniej więcej 9 km czystego szczęścia.
Ale to nic. Najważniejsze że nogi odpoczęły, nic nie dokuczało, nie widać żadnej konkretnej kontuzji.
Jest szansa że  wezmę udział w Biegu Świętojańskim nie tylko jako kibic.
Szkoda tylko wczorajszego Biegu Lesoka, na który byłam zapisana, ale trudno, pobiegnę go za rok.
I tak, czuję się jak nowonarodzona.
Wystarczyło 9 km. :-)

Truchtam z pozdrowieniami.
Ratlerek

Kot ziewa: 
Rowery, bieganie, głowy zawracanie.
Lepiej by siedli albo nawet się położyli, to by ich nogi nie bolały. 
On leży i proszę! Jego NIC nie boli.

A zjączek kusi jak umie. :)